vrijdag 26 augustus : 29ste Memorial Ivo Van Damme

Een hele dag heb ik in spanning afgewacht om in het Koning Boudewijnstadion “de goei” eens te kunnen bewonderen. Om 16 uur was het eindelijk zover, drie bussen stonden met ronkende motoren te popelen om ons naar Brussel te vervoeren. Na eindeloze files, verdorven muziek en een filmpje van de eerste levensjaren van Mickey Mouse te hebben doorstaan, rezen de negen reusachtige bollen van het Atomium voor ons op. Vooraleer mijn ogen degelijk bekomen waren van de schitterende fonkeling van de bollen, wees mijn busgenoot erop dat we aangekomen waren! Als een echte taxi zette de vriendelijke buschauffeur ons af voor de ingang van tribune 3, hoewel we spijtig genoeg door de poorten van tribune 4 moesten binnengaan… nog even wandelen dus! We waren juist op tijd om het voorprogramma nog gade te slaan.

Voor mij waren dit de moeilijkste momenten van heel de avond. Meisjes en jongens van naar schatting twaalf jaar – dus twee koppen kleiner – liepen hun 1000m in amper 3’10” wat voor mij een uitzonderlijk puike prestatie zou zijn! Om 19 uur begon de openingceremonie met topatleten zoals Maurice Green en Justin Gatlin, maar ook onze eigen nationale trots Kim Gevaert. Zij werden in een gocart met een boeket zonnebloemen rond de piste gevoerd. De chique auto’s van vorige jaren lagen waarschijnlijk al lang op het autokerkhof en Wilfried Meert zal te veel gespendeerd hebben aan het prijzengeld dan nieuwe, fatsoenlijke vervoermiddelen te kopen. Gelukkig kon Meert tijdig voor elke gocart twee bestuurders vinden zodat de atleten hun eigen benen konden sparen voor hun wedstrijd.

De praalwagens hadden nog maar net hun arena verlaten toen de topsportsters voor de eerste discipline, de 5000m, de piste betraden. Exact 14 minuten 28 seconden en 98 honderdsten later liep Defar als eerste over de finish. Veerle Dejaeghere wist, net zoals op de Nacht van de Atletiek in Heusden-Zolder, niet meer hoeveel rondjes ze al had gelopen en nog moest lopen; daarom stapte ze waarschijnlijk vroegtijdig uit de wedstrijd. Een half uur lang was het rustig op de Memorial: de vrouwen begonnen met de opwarming voor het polsstokspringen en andere dames liepen hun 400m horden. Het enige, misschien spannende, dat er tijdens deze 30 minuten gebeurde, was dat favoriet Tyler op de 400m mannen na 100m opgaf wegens een blessure.

Iets later begon één van mijn lievelingsdisciplines: de 3000m steeple. Ik die vroeger altijd dacht dat enkel paarden over zo’n balkje met een waterput erachter sprongen, had een paar jaren geleden mijn grote vergissing ingezien. Niet alleen door de paarden is het mijn geliefkoosde kijkdiscipline geworden, maar ook de manier waarop die zwarten met gracieuze, reusachtige passen over de piste en de balken vliegen. Daarmee bedoel ik dan ook specifiek de Qatarees Saif Saeed Shaheen. Na twee kilometer lieten zijn hazen hem al aan zijn lot over. Op het ritme van de trommels van de dansende Afrikanen vervolgde hij zijn weg op naar een nieuw wereldrecord. Geen enkele andere loper kon deze vliegende straaljager bijhouden. Hoewel hij zo voor had gezeten op het schema voor een verbetering van zijn wereldrecord dat hij vorig jaar zelf op 7’53”61 had gezet, slaagde hij er niet in om deze scherpe tijd te overtreffen. Geen wereldrecord voor Shaheen, maar wel een duidelijke overwinning met ruim 9 seconden voorsprong op de Nederlander Vroemen.

Het tweede hoogtepunt van deze 29ste editie vertrok een uur later. Na een zeer goede prestatie van Joeri Jansen op de 1500m (3’36”04) die maar 7 honderdsten onder zijn PR zat, was het tijd voor de kortste afstand van de avond: de 100m; en wel bepaald de mannelijke race. Greene had tegen Jan en Alleman verkondigd dat hij met de gouden medaille letterlijk en figuurlijk ging lopen, alle ogen waren daarom ook op de negen startblokken gericht. Heel het stadion hield zijn adem in. Je kon een speld op de grond horen vallen. Maar al gauw hoorden we het startschot en een oorverdovend lawaai van de aanmoedigingen van de toeschouwers rees op. Gatlin finishte na een officiële tijd van 9”99 als eerste en had duidelijk een stokje voor Greene gezet, die pas als negende – en dus ook laatste – over de meet kwam. De sfeer kwam er nu stilaan in en de wave kroop als een slang door de tribunes. Enkel bij de Vip-tribunes had onze slang het moeilijk en verdween ze regelmatig. Gelukkig begonnen de vippers de bedoeling van de wave na een kwartier te snappen, nadat ze door de overige toeschouwers met een luidkeelse boe werden nageroepen.

Ondertussen was Isinbayeva gestart met het polsstokspringen. Terwijl de andere polsstokspringsters met alle moeite van de wereld over de 4m73 geraakte, sprong zij gemakkelijk over de lat. Maar de lat kwam hoger te liggen. Alle andere springsters waren reeds uitgeschakeld. Isinbayeva bleef alleen over en had drie pogingen om over de 5m02 te wippen en tegelijk haar wereldrecord te verscherpen. Na twee mislukte pogingen werd het menens, het was nu alles of niets. Spijtig genoeg werd het het laatste. De teleurstelling was zowel bij haar als bij het publiek te merken.

Tijd voor Gevaert en Ouédraogo dan maar. Het moment waarop iedereen wachtte. Carl Huybrechts had nog maar net Kims naam genoemd of heel de Memorial barste uit in een luid applaus, ook Ouédraogo kreeg haar deel van de Belgische klanken. Na een uitstekende start van Gevaert, scheen het 2 seconden voor de finish vanzelfsprekend dat zij het hoogste schavotje ging inpalmen. Dit was dan wel buiten Cydonie Mothersill gerekend. Slechts 5 honderdsten kwam Gevaert te kort… geen overwinning dus.

De enige hoop voor een nog ietwat geslaagde Memorial lag op de schouders van Kenenisa Bekele. Deze maakte hier dan ook grondig werk van. Aangemoedigd door heel het Koning Boudewijnstadion liep deze wereldrecordhouder een prachtige 10 000 meter. Ook de overige atleten op de piste hadden enorm veel bewondering voor hem. Terwijl Kenenisa de anderen inhaalde, gingen de meeste sympathiek opzij om hem niet te belemmeren. Toen hij de 5000 meter gepasseerd was, bleek dat hij zelfs sneller 5km gelopen had dan de winnaar van deze, reeds afgelopen discipline, Kipchoge. Als een bliksemflits vloog de Ethiopiër verder over zijn territorium. De lange, dunne benen waren met het blote oog niet te volgen. Na 26 minuten 17 seconden en 53 hondersten bereikte hij de meet en verbeterde zijn eigen PR met 3 seconden. Hiermee verbrak Bekele zijn eigen wereldrecord. Prachtige prestatie en voor mij een unieke ervaring om een wereldrecordverbreking te aanschouwen.

Alle fysieke inspanningen waren voor de atleten voorbij, maar nu kon het publiek laten zien wat ze waard zijn. Op de klanken van YMCA van The Village People ontplofte het Brusselse stadion. Geen enkele toeschouwer kon zich in bedwang houden en danste mee onder een buitengewoon mooi vuurwerk. Zelfs een official had zich een plaatsje kunnen permitteren bij de polsstokstand en onder de ogen van duizenden mensen liet hij zich helemaal – alleen – gaan! Als dit geen fantastisch voorbeeld van zelfvertrouwen is. Al gauw waren de vuurwerkstokjes op en moesten we de bus gaan opzoeken. Voor Paleis 5 kwam het Aarschotse busvervoer ons afhalen en bracht ons veilig terug aan de Betekomse sporthal.