Maandag 17 april 2006: Gigantisch succes

Paasmaandag. Als het vandaag paasmaandag is, was het gisteren Pasen. En net zoals de traditie het voorschrijft, alle hens aan dek want er moeten paaseitjes geraapt worden. Tenminste toch door de allerkleinsten. De volwassenen – en de iets grotere kindjes – houden zich wel bezig met het “helpen” verorberen van deze chocolade lekkernijtjes. Maar, beste mama’s & papa’s, oudere broers & zussen, oma’s & opa’s denk eens aan al die extra kilootjes die erbij komen. Moeder Natuur heeft ons weliswaar zo’n lekkere delicatessen gegeven, maar koppelt hier onmiddellijk een klein negatief kantje aan, soort kwestie van geven en nemen. Gelukkig heeft Moeder Natuur ook nog 12 eerzame wezens geschapen die ernaar streven de mensheid te helpen. Dit met behulp van het project “Keep‑on‑running”, opvolger van “Start‑to-run” in 2005 en “Initiatie joggen” in 2004. Terwijl de deelnemers joggen en hun conditie opbouwen, verliezen ze ondertussen onbewust de kilootjes die de feestdagen met zich hebben meegebracht.

Dankzij deze aansporing zakte een horde mensen af naar de esthetische én bekoorlijke fauna en flora van Ramsel, meer bepaald het jeugdvoetbalplein. 20 uur. Tussen al de nieuwe gezichten herkenden we snel ook deelnemers van de vorige jaren en de diehards, die elke maandag opnieuw, winter en zomer, weer of geen weer op post zijn. Een nieuwe jaargang, een nieuwe start en ook een nieuwe indeling. Toch begon de training vrij normaal, Wim De Roover hield zijn openingsspeech – omdat de menigte altijd aan zijn lippen hangt terwijl hij vertelt en omdat hij steeds maar complimenten krijgt over zijn speeches en omdat wij zijn geluk niet willen ontnemen, hebben wij hem maar aangesteld als hoofdretor – en hij verdeelde de niveaugroepen met hun bijbehorende trainers. Iedereen maakte zich klaar voor de start van het gloednieuwe 10-wekenprogramma.

De veters van de sportschoenen werden nog eens extra aangetrokken en de benen werden nog eens vlug losgegooid. Het startschot kon gegeven worden. Geleidelijk aan verdwenen alle atleten uit het zicht van het jeugdvoetbalplein, zodat ik en de jeugdlopers enkel overbleven. Met ons negenen hebben we de tijd van ons leven beleefd en deden we allerhande loop- en bewegingsspelletjes met behulp van de roze kegeltjes van de voetballers. Na een halfuurtje hoorde we een enorm lawaai, de eerste enthousiaste lopers naderden het voetbalplein. Nog geen vijf minuten later stond half het voetbalveld vol stretchende mannen en vrouwen en ook kinderen. Dus om niet al te hard op te vallen, gaf ik dan ook de opdracht aan mijn jonge atleten om ook hun ledematen te rekken.

Nadien leek de cafetaria een toeristische trekpleister. Diegene die nog niet ingeschreven waren, begaven zich hierheen zodat ze zich konden verzekeren in het geval dat er een ongeval moest voorvallen. Daarna gingen ze naar buiten en onder een luid gekwebbel lieten ze het voetbalplein achter zich. 21 uur. De parking van het jeugdvoetbalplein lag er verlaten bij. De laatste joggers vertrokken en de schemering omhulde de route en het jeugdvoetbalplein. De hectische sfeer van tevoren contrasteerde met de vredige stilte die nu over de route en het omliggende groen – of zwart, want het was al vrij donker – heerste. Al het zweet, al het bloed en al de tranen die daar vergoten waren, leken vergeten te zijn. Maar toch verried de wind het lijden van het vorige uur en herdachten de fokkelende sterren de bijbehorende pijnen. Hoewel al deze opofferingen enorm pijnlijk overkomen, durf ik er echter om wedden dat dit bij alle deelnemers leidde tot een verzadiging van lichaam en geest. Voorgaand deeltje was even een poëtische ingeving van het moment en mijn geest schreeuwde om het mee te delen met u.

Het nieuws stond er vorige maanden vol van, er wordt door de Belgische bevolking te weinig gesport. Wel die reporters en wetenschappers die dit durven beweren, moeten hun ogen maar eens wijd openen in regio Ramsel. Honderden sportievelingen maken daar gemotiveerd de route en omliggende wegjes en baantjes onveilig. Als dit geen prachtig voorbeeld is van sportiviteit, dan weet ik ook niet meer wat de wetenschap verwacht van ons allemaal.

Bedankt nieuwe en oude Ramselse Routelopers, dankzij jullie hebben we weeral een geslaagde training achter de rug en samen met jullie gaan we er deze jaargang nog eens een lap op geven.

Tot volgende week,

Véronique