Maandag 8 mei: Gejaagd door de regen

De veelbelovende zon van deze morgen, werd al snel vervangen door grijze en grauwe wolken vol regen. Deze luchtige nevelpakketten, gepakt en gezakt door water opgeschept uit zeeën, rivieren en onsmakelijke plasjes, zochten een geschikt ogenblik om hun overgewicht op het miezerig Belgenlandje te lozen. Zoals gewoonlijk en net zoals het bij vele mensen het geval is, zakt dan gelijktijdig bij deze weersverandering het humeur. Deze keer volgde mijn geest die omwenteling niet. Integendeel, mijn dagverloop was weer op ironische wijze, hartstikke goed. Vooral toen de wiskunde mij beval de limieten van velerhande functies te ontleden. Bovenop pakken nieuwe leerstof en oefeningen, kwam hier een toets uit te voorschijn die we komende woensdag zouden moeten afleggen. Mijn leuke schema voor deze week, wat veel rust en dus ook veel lopen zou inhouden, stortte als een waterval de bodemloze diepte in. Toch liet mijn stressbestendige ik de bloemetjes niet verwelken en maakte in mijn dakpannetje een prachtig schemaatje waardoor ik mijn geplande looptrainingen van deze week nog zou kunnen meemaken. De enigste voorwaarde en misschien wel hét grote nadeel hiervan zou zijn dat ik ’s morgens het getsjirp – volgens mij kent de autocorrectie geen vogeltjes, want het enige wat hij aanneemt is gefluit. Als ik mijn miniem verstand gebruik, denk ik dat de precieze onomatopee van deze gevleugelde diertjes niet fluit fluit is, maar tsjirp tsjirp – van vogeltjes al een uurtje vroeger zou kunnen aanhoren.

Gelukkig komt de zon op in het oosten en zijn de ramen van mijn kamer ook naar deze windrichting gebouwd, zodat ik ’s morgens nog sneller kan genieten van die warme stralingen. Toch is hier weer een voorwaarde aan verbonden: de zon moet liefst nog wel schijnen! Dus ik kwam niet in opperbest humeur en vol vertwijfeling van mijn schooltje thuis. Desondanks stak de mama een hart onder de riem en verdreef mijn slechtgeluimde bui met een handomdraai. Haar overheerlijke maaltijd met haar verrukkelijk dessert hielpen ook mijn maag er weer bovenop. Ondertussen begonnen de wolken zich al samen te pakken en gaven ze hier en daar al een prospectie naar de daaropvolgende neerslagneerstorting – als dit geen mooi neologisme is, dan weet ik het ook niet meer –.

Nadat ik de avond, gevuld met divergente en convergente limieten, doorworsteld had, kon ik mijn aandacht vestigen op de training voor mijn jeugdleden. Om half acht werden de nodige voorbereidingen getroffen en vlak voor de achten begaven ik en Lore ons naar de afspreekplaats. Weer kwamen drommen mensen, ondanks het mindere weer, rond Wims container staan. Intermezzo: toen ik arriveerde aan de voetbalkantine, was het eerste wat Wim deed zijn containervriend omarmen en op de juiste plaats zetten. Tussen die twee zit het voor het ogenblik duidelijk erg kits achter de rits.

Mijn jonge topatleetjes wisten al meteen welke richting ze uit moesten gaan om ons te bereiken en omdat ze zo flink “leken”, was mijn opwarming vrij mild. Inmiddels waren de overige groepen, bevolkt met massa’s volwassenen vertrokken. Dan denk je dat kinderen enorm veel lawaai maken, maar toen al die volwassenen uit het zicht en het gehoor gegleden waren, daalde de geluidssterkte drastisch. De kinderen kregen van mij allemaal een cijfertje, echter de keuze voor mij was niet groot: 1 of 2. Dit scheen mij een prachtige manier om de lopertjes evenredig in te delen. Mijn ordening berust op voorbedachte rade, was achteraf bekeken – zonder mijzelf of Lore te bestoefen –fantastisch. De opdracht van deze week was een groot teamdobbelspel tussen 2 ploegen, geluk dat ik het je vertel want anders zou je het nooit kunnen raden. De kinderen waren zo enthousiast en meegesleept door het spel zodat ze smeekte dat de tijd moest worden uitgerekt, toen ik vertelde dat de training verstreken was. Spijtig genoeg ben ik geen één of andere godheid die de tijd naar believen kan aanpassen of ben ik niet bevriend met Pendule, het klokje uit Belle en het Beest. Dus moest ik hen teleurstellen en hen met pijn in het hart terug naar het voetbalveld brengen.

Blijkbaar duren de jeugdtrainingen langer dan de niveaugroepen joggen, want alle groepen uitgezonderd Jan Maus’ groep, hadden de voetbalkantine al terug bereikt. Toen we er zeker van waren dat heel de jeugd zijn of haar ouders had teruggevonden, begaven we ons terug naar het turnzaaltje waar we het gebruikte materiaal terug op de gepaste plaats legden. Vanuit het alwetende toekomststandpunt bekeken, was de Tijd dit maal misschien wel in ons voordeel. De regen stond namelijk klaar om uitgestrooid te worden. Welgeteld een kwartier later, sijpelden dikke waterdruppels langs mijn gezicht de bodem in. Tijd om op mijn fietsje te springen en naar huis te keren. Morgen wacht mij een vroege dag op gevolgd door een sportieve sportdag op school waar wij de hoogtes van Leuven onveilig zullen maken.

Beste mensen, laat u niet ontmoedigen door deze slechte – tijdelijke – weersomstandigheden, maar beur uzelf op en ga al lopend de wijde wereld verkennen. Als het nadien nog steeds regent, kan je nog altijd je ervaringen, gevoelens, “best moments of the day” neerpennen in het gastenboek.

Tot volgende week,

Véronique